چند روز قبل فیلم مستندی از شبکه چهار پخش شد با عنوان "کودکان گم شده".

موضوع در مورد صدها بچه ی کم سن و سال آفریقایی بود که توسط شورشیان ربوده می شدند و در مناطق جنگلی سال ها تحت تعلیمات اونها مرتکب انواع قتل و جنایت می شدند. کوچکترین نافرمانی از سوی بچه ها و حتی خیال فرار، مرگ خود یا دوستانشان را بدست خودشان بدنبال داشت.

اندک بچه هایی که موفق به فرار می شدند اگر از تعقیب شورشیان جان سالم بدر می بردند، یا با حمله مجدد شورشیان به گروه برگردانده نمی شدند و به روستاها برمی گشتند، خانواده حاضر به پذیرش اونها نبود "روح خبیث به جسم شما نفوذ کرده و باید مراسم تطهیر برایتان انجام شود". اغلب توسط افراد خانواده یا همسایگان مورد اهانت و استهزا قرار می گرفتند.

فیلم تکان دهدنده ای بود! اما نمی شه گفت چیز تازه ای بود... بسیاری از کودکان معصوم در همین دنیای به اصطلاح مدرن امروزی دائماً متحمل شکنجه و آزار، جنگ، فقر و گرسنگی، تربیت اشتباه و هزاران بلای دیگر هستند و تنها کاری که برای آنها می کنیم باز هم نچ نچی ست و بعد از مدتی: کی بفکر بچه های خود ماست؟

خسته و دل شکسته پناه می برم به خدا... که نه! فریاد زدم بر سر خدا ( وشاید بیش از خدا بر سر خودم) که کو عدالتت - افسانه ای همچون کیمیا قلبمان را به تپش وا می داشت - که عاشقمان کرد...؟ و کو مرد عدالتت که وعده اش کردی...؟ کو بقیه ا... ات که "خَیرٌ لَکُم اِن کُنتُم مُومِنین"؟ مگر بس نیست تمسخر شیعیان... و آیا هنوز کوتاهست دستان برافراشته ی" اللّهمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج" گویان؟

نیکوس کازانتزاکیس (نویسنده یونانی) نقل می کند که در دوران کودکی یک پیله کرم ابریشم را بر روی درختی می یابد، درست هنگامی که پروانه خود را برای خروج از پیله آماده کی سازد. اندکی منتظر می ماند، اما سرانجام - چون خروج پروانه طول می کشد - تصمیم می گیرد این فرایند را شتاب بخشد. با حرارت دهان خود آغاز به گرم نمودن پیله می کند، تا اینکه پروانه خروج خود را آغاز می کند. اما بال هایش هنوز بسته اند و اندکی بعد، می میرد.